سفری به اعماق تاریکی و جنون؛ نقد و بررسی جلد اول: چیزی از نایت ساید
لندن همیشه شهر مه، بارون و اسرار کهن بوده است؛ اما در اعماق این کلانشهر، قلبی سیاهچاهمانند میتپد که به آن «نایتساید» یا همان طرفِ شب میگویند. جایی که ساعت همیشه سه صبح است، زمان متوقف مانده و هر موجود افسانهای، هیولای فراموششده و انسانی با نیات تاریک در آن پناه گرفتهاند. سایمون آر. گرین در رمان «چیزی از نایتساید»، ما را به این جهان بیرحم، پرجنبوجوش و در عین حال دلفریب پرتاب میکند؛ جایی که استانداردهای معمول دنیای روشنایی رنگ میبازند و بقا، تنها قانونِ حاکم است.روایت داستان بر عهده جان تیلر است؛ کارآگاهی خصوصی با استعدادی عجیب و ذاتی: او هدیهای دارد که به او اجازه میدهد هر چیزی را، خواه یک شیء گمشده، خواه یک حقیقت مکتوم، پیدا کند. تیلر از آن دست قهرمانانِ کلاسیکِ نوآر است؛ زخمخورده، خسته از جهان، با بار سنگینی از گذشتهای تاریک که در نایتساید ریشه دارد. گرین با استفاده از لحن اول شخص، فضایی صمیمی اما گزنده خلق میکند که گویی جان در گوش خواننده زمزمه میکند و از کابوسهایی میگوید که دیگران حتی جرات تصورش را ندارند. این لحن، با طنزی سیاه و کنایهآمیز آمیخته شده که مانع از سقوط مطلق داستان به ورطه سیاهیِ محض میشود، هرچند که در لحظاتی، همین شوخطبعیِ کلامی ضربآهنگ تهدیدهای بزرگ را کمی کمرنگ میکند.از منظر جهانسازی، گرین شاهکاری از آشفتگیِ منظم آفریده است. نایتساید تنها یک پسزمینه نیست؛ بلکه کاراکتری زنده، تنفسکننده و خطرناک است که هر کوچه و خیابانش داستانی از تباهی و سحر را روایت میکند. ترکیب عناصر کارآگاهی سنتی، مانند جستجوی فرد گمشده در پروندهای که نقطه آغازین کتاب است، با فانتزی مدرن و المانهای وحشت، به خلق اثری انجامیده که همزمان ادای دینی است به آثار ریموند چندلر و سفری است به اعماق تاریکیِ توصیفناشدنیِ ادگار آلنپو.با این همه، کتاب بینقص نیست. سرعت بالای رویدادها و تمرکز بر اکشنِ پیدرپی گاهی به پیرنگهای فرعی فرصت تنفس نمیدهد و برخی از معماها سریعتر از آنچه انتظار میرود حل میشوند. اما این نقص کوچک در برابر قدرت مغناطیسی اتمسفر اثر و شخصیتپردازی گیرا به چشم نمیآید. «چیزی از نایتساید» دعوتی است به ضیافتی از ارواح، خدایان باستانی، جادوگران و خیابانهایی که هیچگاه نور خورشید را به خود ندیدههاند؛ تجربهای که طرفداران فانتزی تاریک و نوآر را تا آخرین صفحه درگیر خود نگه میدارد.
- اتمسفر بسیار تاریک، بدیع و غنی
- روایت اول شخص پرانرژی و جذاب
- ترکیب موفق ژانر کارآگاهی نوآر با فانتزی مدرن
- شخصیتپردازی بهیادماندنی قهرمان داستان
- گاهی تکیه بر طنز کلامی تمرکز بر جدی بودن تهدیدها را کاهش میدهد
- سرعت بالای وقایع فرصت واکاوی عمیقتر برخی پیرنگهای فرعی را سلب میکند
دیدگاهها
نظرات و گفتگوی کاربران
ترجمه اش روان بود. هم داستانش هم ژانرش واسم جالب بود.
ببخشید یه سوالی دارم. هیچ کسی نیست منو راهنمایی کنه؟
انواع ژانرها رو توی کتابخانه بوک پیچ معرفی کردید. اما ژانر آرمانشهری و پادآرمانشهری معرفی نکردید.
سوالم اینه که کدام از این ژانرها به ژانر ارمانشهری نزدیکه؟ چه کتابی رو باید بخونم؟ زمانش هم مثل ژانر فانتزی معاصر برای زمان معاصر باشه.
باتشکر
معرفی نکردیم؟ فکر کنم گفته بودیم ها، ولی مطمئن نیستم. الان هم که فعلا سایت بستهست نمیشه چک کرد.
اما به طور کلی، زیرژانر آرمانشهری یا پادآرمانشهری زیرمجموعه ژانر علمیتخیلی دستهبندی میشه؛ اما نه همیشه!
حالا سؤالتون رو درست متوجه نشدم. کدوم یکی از کدوم ژانرها به ژانر آرمانشهری نزدیکه؟ منظورتون چیه؟ کدوم ژانرها رو میگین؟
مثلا کتابای جورج اورول، مزرعه حیوانات و 1984، ژانرشون پادآرمانشهریه؛ یا کتاب دنیای قشنگ نوی آلدوکس هاکسلی هم همینطور، پادآرمانشهریه.
اما کتاب آرمانشهری… اگر پیدا کردین به ما هم بگین!
توی یه آرمانشهر معمولا کشمکشی رخ نمیده که بخوان دربارهش داستان بنویسن، مگر این که اون دنیای مد نظرشون رو آرمانشهری به تصویر بکشن که داره سقوط میکنه و فاسد میشه و به همین خاطر تبدیل میشه به یه آرمانشهر سقوطکرده؛ که معمولا اینا رو همون پادآرمانشهری محسوب میکنن.
بعد از مدت ها یه رمان درجه یک پیدا کردیم ۸)
😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀 😀
گزارش نظر
دلیل گزارش را انتخاب کنید.