مشاعره با شعر شخصی...

یکی بود کوجولو نام

که تاپیک بزد از روی شعر ناب

برادرجان کنون تو سمت من آی

که گر پایم بمانی باشمت پای

یه آن دیدم که کوچولو می آیه

ز راه دور با شعری می آیه

هعییی ای روزگار

ندارم ز تو جز به اشکی ز کار

روزی مرد کچلی وارد خانه شد

زنش نبود همین بهانه شد

زنگ زد بروبچ بیایند

چو آمدند زنش آمد بی خانه شد

:دی

در این دوران بی کاری و علافی و بی عاری

برو دنبال یک کاری که بی کاریست بیماری

یارا این داستان قصه ی یک اموزش است

پرورش ها در شکست داستان پوزش است

سوزشاز یاری ونایاری یار

انتظاراتی زیار و داستان پوزش است

گر غم از گوهر میان امد پدید

شادی از اب روانو چشمه جان سرخوش است

ته داستانت تو پندی بده

چو پندی نشد تو سمندی بده

همان روزی که دنیا غم شنیده

کسی جز من که توشش نکشیده

همین حالا که شعرت را شنیدم

دل از زندگی ام یک آن بریدم

شنو این سخن های غمگین من

که شعرم عاجز از درکش رساندن

تو شعری گفتی و درکش چه سخت است

نفهمیدم که این شعر تو نغز است

توان داری شنو این درد من را

که از دردم بنالد اهل دنیا

تو دنیایی که از درد تو نالند اهل دنا

بباید خون بگریند درد من را اهل دنیا

الا ای مردمان جان

منم ان خورده از رندان