فانتزی حماسی همواره در جستجوی مرزهای تازهای میان واقعیت و اسطوره است؛ و «اراگون»، نوشته کریستوفر پائولینی، تلاشی خیرهکننده و ستودنی برای بازآفرینی این جهانهای کهن است. این رمان که در سنین بسیار جوانیِ نویسنده خلق شده، بیش از هر چیز گواهی است بر قدرت تخیل بیمرز انسان و اشتیاق سیریناپذیر او برای پرواز در آسمانهای ناشناخته. داستان با یافتن یک سنگ آبی مرموز در کوهستانهای مهیب اسپاین آغاز میشود؛ سنگری که آرامش زندگی روستایی اراگون پانزدهساله را درهم میریزد و او را به ورطه سرنوشتی پرمخاطره پرتاب میکند.نقطه قوت بیشکِ اثر، در فضاسازیهای بصری و جهانسازی آن نهفته است. پائولینی با دقتی چشمگیر، جغرافیا، تاریخ، فرهنگ و حتی زبانهای خاصی را برای سرزمین آلاگیزیا بنا نهاده است که حس یک دنیای زنده و تنفسکننده را به مخاطب منتقل میکند. اسپاین، کوهستانهای مهگرفته، جنگلهای انبوه و شهرهای باستانی، همگی با نثری شاعرانه و سرشار از جزئیات به تصویر کشیده شدهاند. با این حال، قلب تپنده داستان نه در عظمت این جغرافیا، بلکه در پیوند عمیق، غریزی و عاطفی میان اژدها (سافیرا) و اژدهایسوار (اراگون) میتپد. این ارتباط ذهنی و دوطرفه، فراتر از یک ابزار جادویی، تجسمی از مفهوم اعتماد مطلق و تکامل متقابل است.از منظر ساختاری، کتاب خالی از ضعف نیست. ریشه داشتن اثر در کهنالگوهای شناختهشدهی ژانر فانتزی -مانند سفر قهرمان، استاد دانا و پادشاه ستمگر- گاه رنگوبویی آشنا به داستان میبخشد و سایه آثار بزرگ پیشین را بر آن میافکند. ضرباهنگ کتاب در بخشهای آغازین کند پیش میرود و نویسنده زمان زیادی را صرف توصیف جزئیات محیطی میکند. اما هرچه پیرنگ جلوتر میرود و تنش میان نیروهای تاریکی به رهبری گالباتوریکس و مقاومت مردمی افزایش مییابد، ریتم داستان شتابی دلچسب به خود میگیرد.در نهایت، اراگون تنها یک سرگرمی پرماجرا نیست، بلکه روایتی درباره بلوغ، به دوش کشیدن بار مسئولیت و بهای گزاف انتخابهاست. پائولینی اثری خلق کرده که اگرچه ادای دینی است به سنتهای کهن فانتزی، اما با شور جوانی و صداقت عاطفی نویسندهاش، جایگاهی ماندگار در دل دوستداران ادبیات گمانهزن به دست آورده است؛ سفری به اعماق جادو که خواننده را تا آخرین صفحه با خود همراه میکند.
امتیاز جزئیات نقد
قلم نویسنده8 / 10
شخصیت سازی7 / 10
فضاسازی9 / 10
خلاقیت8 / 10
سیر داستان7 / 10
نکات مثبت
خلق دنیایی پویا با تاریخ و زبانهای ساختگی منحصربهفرد
توصیفات شاعرانه و فضاسازی بصری بسیار قوی
پویایی جذاب رابطه اژدها و سوار
نکات منفی
الگوبرداری آشکار از آثار کلاسیک فانتزی در بخشهایی از پیرنگ
ضرباهنگ کند و توصیفات اضافی در فصلهای ابتدایی کتاب
با تمام احترام باید با بخش اریا مخالفت کنم
چون اریا یه الفه و در کل داستان یه شخصیت پخته و ثابت میمونه به طوری که با وجود تمام علایقی که به اراگون داره و با وجود مدیون
بودن جونش به اون همیشه ماموریت شکست گالباتوریکس رو اولویت کار ها قرار میده و در حقیقت هر کتاب این مجموعه داره روند
رشد کردن اراگون رو نشون میده و بیشتر شخصیت ها از ابتدا تا انتها ثابت میمونند از خاندان دورف ها گرفته تا ملکه الف ها (ببخشید خیلی وقت پیش خوندم اسم ها به ذهنم نمیاد ) شاید تنها فردی که تا حدودی تغییر کرده باشه برادر ناتنی اراگون باشه.
بقیش ولی جالب بود جدا متوجه فراموش شدن کمربند نشده بودم فک کنم نویسنده هم فراموش کرده باشه xd
ولی به عنوان رمانی که قهرمان داستان با تمام قدرتی که بدست میاره باز هم محدودیت های انسانی داره و شکست های سختی رو
تجربه می کنه اما دوباره مبارزه میکنه ، جالب توجهه
منم درمورد آریا با شما موافقم.
به نظرم کار نویسنده یه تلاش نافرجام برای ایجاد یه رابطه ی عاشقانه نبود بلکه از اولم نویسنده نمیخواست این علاقه ی تقریبا یک طرفه به هیچ نتیجه ای برسه.
و البته یک نکته اینکه معمولا خانوم ها بیشتر ابراز میکنند تا آقایون. و آقایون معمولا سرسخت تر هستند. این نکته که آریا تا آخر ثابت میمونه و خودداری میکنه، یک مقدار با طبیعت مرد و زن جور در نمیاد. البته مگر بگید الفه و من میگم مگه الف ها دل ندارن؟ 😉
جالبه منم موافقم. خیلی جاها این مورد فراموش شدگی دیده میشد. کمربند بلوط حکیم میتونست عادی جلوه کنه ولی عکس مادر اراگون و دست اتل بندی شده ش توجیه ناپذیر بودن. راجع به آریا م باید بگم اون بخاطر زندگی طولانی ای ک کرده، شخصیتش شکل گرفته و واقعا هرکاریم میکرد طول میکشید تا از این حالت دربیاد.همونطور ک تو داستان گفته شده آریا شخصیت محکم و مغروری داشت! بهرحال خیلی خیلی ممنون ^^
یکی از معدود کتاباییه که به خاطر گستردگیش میشه چند بار خوندش.چندگانه ی جالبیه ولی به نظرم پایانش میتونست خیلی بهتر باشه.و گاها توصیف های بیش از حد داره.
سلام ممنون از نقد بسیار جالبتون
نکات خیلی خوبی داشت مثل تصویر مادر آراگون و کمربند که منم همیشه برام سوال بود با وجود اون همه تاکید اورومیس بالاخره چه به سرش اومد، اما در مورد اینکه گفته بودید ایده قدرت گرفتن از طبیعت قابل اجرا بود، اورومیس بهش اجازه اینکار رو در ضمن تمرینات آراگون داد، در نتیجه اون کلی موجود بیچاره در محدوده تمرین مردن؛ که شامل حیات جانوری و گیاهی بود. به همین دلیل آراگون این کار رو فقط یکبار دیگه انجام داد، جایی که داشت قصاب روستاشون(اسمش یادم نیست) رو نجات میداد، اونم در حدی که توانش رو از دست نده.
در کل همیشه برام سوال بود چرا این ایده رو به استفاده از انرژی خورشید و یا ماه منتقل نکرد؟!
هر رمان فانتزی یک قوانین و فضای جادویی داره که خاص خودش هست و نویسنده اونطور طراحی کرده اون رو. معمولا رمان نویس ها در فضای فانتزی و جادویی سعی میکنند یک تعادلی ایجاد کنند تا داستان خنک نشه و یک طرفه و آخرش رو از قبل نشه حدس زد. به خلاف خیلی انیمه های ژاپنی که کل دنیا برای شخصیت اول هست. چنان قدرتی داره که هیچکس حریفش نیست و قدرتش هزاران بار از بقیه بیشتر هست. اینجوری معمولا خنک هست فیلم ها و کم پیش میاد مثل انیمه دیمن کینگ آکادمی تونسته باشه خوب استفاده کنه از این مسئله. اگر نویسنده قدرت گرفتن از ماه و خورشید رو وارد فضا و قوانین جادویی داستان میکرد اونوقت این تعادل به شدت بهم میخورد. باید به اینکه مهم توجه داشت! مگه هنده عزیزم؟ مگه انیمه ژاپنیه ؟؟ 😂😂
[مگه هنده؟] کلی به این اصطلاح شما خندیدم😄
البته با شما موافقم، رمز دلنشین بودن داستان این بود که قدرت آراگون باورپذیر بود، نه نامحدود وبه قول شما انیمه ای😄
راستش وقتی گاهی کتاب رو دوباره میخونم، خوشحالم که آراگون با تلاش و سختی آبدیده شد، این جوری، یه جوری انگار اون قدرت حقش هست؛ پاداش تلاشش.
البته به نظر بنده، اینکه نقش اول خیلی هم تلاش کنه خوب نیست. هرچیزی که داره رو با تلاش به دست بیاره چندان مورد قبول نیست. پس استعداد کجا میره؟ چرا باید یک نفر فقط به خاطر اینکه نقش اصلی هست بزنه دهن همه دشمنانش رو چه با استعداد و چه غیره رو سرویس کنه؟ فقط دلیلش نقش اول بودنه؟ این منطقی است؟ به نظرم نقش اول باید ترکیب استعداد ویژه (نه تخیلی) و تلاش پیچیده باشد، نه تلاش حَمّال گونه! مثل این جمله حکیمانه: در هنگام طوفان هر پرنده ای به دنبال سر پناه میگردد اما عقاب بالاتر از ابرها پرواز میکند! نقش اول باید دقت های ذره بینی خاص خودش رو داشته باشه، در این کتاب با اینکه از اونور بوم(قدرت های هندی) نیفتاده بود اما چندان هم شخصیت اول رو خوب طراحی نکرده بود. من با عدد 5 از 10 برای شخصیت پردازی موافقم.
با سلام نقد خوبی بود
هرچند به نظرم طولانی بودن کتاب هم می توانست در شمار ضعف های کتاب برود
در کل کتاب به گونهای است که حاضر نخواهم بود بار دیگر آن را مطالعه کنم.
با سلام ممنون از نقد خوبتون. من خودم به شخصه کتاب اول و دوم مجموعه رو دوست داشتم اما بقیه رو فقط برای اینکه بفهمم بالاخره چی میشه خوندمش. به شخصه حاضر نیستم یکبار دیگه این مجموعه رو بخونم.
به نظرم نویسنده ایده ی خوبی داشت برای نوشتن اما نتونست این ایده رو دنبال کنه به صورتی که در بین جلد های مختلف مشکلات ارتباطی وجود داشت
من این کتاب رو کامل خوندم و خیلی هم برام دوست داشتنی بود البته که خالی از اشکال نبود ولی اشکالاتش نسبت به قلم عالی و اون دنیای بزرگ داستان گم میشه و دیگه اینکه پایان داستان پایان داستان نبود و یه جوری تموم شد که برایه خواننده جای فکر میزاره یعنی داستان با اینکه تموم شد ولی یه پایان دقیق نداشت که بعدش نتونی به اتفاقاتی که بعدا میفته فکر کنی مثلا بزرگتیرین چیزی که سوال میشه و نامعلومه اینه که سرزمین هایه جدیدی که اراگون به اونجا میره دقیقا چه شکلی دارن این نامعلوم بودن آینده کتاب و در عین حال پایان یافتنش رو دوست داشتم و واقعا دوست دارم یه جلد دیگه از این شاهکار رو بخونم
کریستوفر پائولینی بعد ها 2 جلد جدید به این مجموعه اضافه کرد با نام های The fork, The Witch, The Worm و Murtagh.
البته هنوز ترجمه نشدند ولی اگر علاقه مند باشید میتونید انگلیسیشون رو پیدا کنید و بخونید.
سلام عليكم
بنده این کتاب رو کامل خوندم هر چهار جلد رو. و جزو محبوب ترین رمان هایی هست که خوندم. نقد خوبی بود. البته داستان احساسی ضعیف شاید یک ایراد نباشه. شاید ما عادت کرده ایم که همش یک رابطه عاشقانه شدید توی رمان ها داشته باشیم و به دنبالش میگردیم لابه لای شخصیت های کتاب، اما حقیقت این است که همیشه اینطور نیست. ما در طول تاریخ زیاد داشتیم از درام ها و تراژدی ها و حتی خنثي ها!! این سبک رابطه ای که بهش در این کتاب پرداخته شده، سبکی است که کمتر بهش توجه میشه اما خودش یک سبک کامل خواهد بود و حتما قرار نیست که شدت علاقه دوطرفه افسار گسیخته داشته باشیم! البته قبول دارم که اگر باشه بهتر و زیبا تره😁 اما نبودش شاید یک اشکال نباشه.
به نظر من اشکال وارد بیشتر بر رابطه پسر عموش و زنش وارد هست که بتداءا خوب بود و تا بچه دار شدن رفتند ولی بعد از مدتی، کمرنگ شد و خیلی بهش پرداخته نشد حقیقتا. نویسنده میتوانست نبود فضای رمانتیک بین شخصیت اصلی که بنا به دلایلی بنده معتقدم که نبودش بهتر بود، رو با به تصویر کشیدن این فضا درباره پسر عمو جبران کند و رنگی دیگر به داستان ببخشد. البته یک نکته ای که من با همه موافقم اینه که بعد 3500 صفحه مطالعه ی لعنتی! آخرش بهم نرسیدن اعصاب منو بهم ریخت!! باهاتون موافقم. 😎😎
سلام به نظرمن تا آخر جلد دوم واقعا خوب بود ولی از اون به بعد زیاد مثل اولش خوب نبود از طرفی چیزی که حرص آدم رو درمیاره رابطه شخصیت هست که به هیچ جا نمیرسه
BookPioneer
عضو2026/09/30
میراثی از اژدهایان و واژگان: نگاهی به شاهکار فانتزی کریستوفر پائولینی
فانتزی حماسی همواره در جستجوی مرزهای تازهای میان واقعیت و اسطوره است؛ و «اراگون»، نوشته کریستوفر پائولینی، تلاشی خیرهکننده و ستودنی برای بازآفرینی این جهانهای کهن است. این رمان که در سنین بسیار جوانیِ نویسنده خلق شده، بیش از هر چیز گواهی است بر قدرت تخیل بیمرز انسان و اشتیاق سیریناپذیر او برای پرواز در آسمانهای ناشناخته. داستان با یافتن یک سنگ آبی مرموز در کوهستانهای مهیب اسپاین آغاز میشود؛ سنگری که آرامش زندگی روستایی اراگون پانزدهساله را درهم میریزد و او را به ورطه سرنوشتی پرمخاطره پرتاب میکند.نقطه قوت بیشکِ اثر، در فضاسازیهای بصری و جهانسازی آن نهفته است. پائولینی با دقتی چشمگیر، جغرافیا، تاریخ، فرهنگ و حتی زبانهای خاصی را برای سرزمین آلاگیزیا بنا نهاده است که حس یک دنیای زنده و تنفسکننده را به مخاطب منتقل میکند. اسپاین، کوهستانهای مهگرفته، جنگلهای انبوه و شهرهای باستانی، همگی با نثری شاعرانه و سرشار از جزئیات به تصویر کشیده شدهاند. با این حال، قلب تپنده داستان نه در عظمت این جغرافیا، بلکه در پیوند عمیق، غریزی و عاطفی میان اژدها (سافیرا) و اژدهایسوار (اراگون) میتپد. این ارتباط ذهنی و دوطرفه، فراتر از یک ابزار جادویی، تجسمی از مفهوم اعتماد مطلق و تکامل متقابل است.از منظر ساختاری، کتاب خالی از ضعف نیست. ریشه داشتن اثر در کهنالگوهای شناختهشدهی ژانر فانتزی -مانند سفر قهرمان، استاد دانا و پادشاه ستمگر- گاه رنگوبویی آشنا به داستان میبخشد و سایه آثار بزرگ پیشین را بر آن میافکند. ضرباهنگ کتاب در بخشهای آغازین کند پیش میرود و نویسنده زمان زیادی را صرف توصیف جزئیات محیطی میکند. اما هرچه پیرنگ جلوتر میرود و تنش میان نیروهای تاریکی به رهبری گالباتوریکس و مقاومت مردمی افزایش مییابد، ریتم داستان شتابی دلچسب به خود میگیرد.در نهایت، اراگون تنها یک سرگرمی پرماجرا نیست، بلکه روایتی درباره بلوغ، به دوش کشیدن بار مسئولیت و بهای گزاف انتخابهاست. پائولینی اثری خلق کرده که اگرچه ادای دینی است به سنتهای کهن فانتزی، اما با شور جوانی و صداقت عاطفی نویسندهاش، جایگاهی ماندگار در دل دوستداران ادبیات گمانهزن به دست آورده است؛ سفری به اعماق جادو که خواننده را تا آخرین صفحه با خود همراه میکند.
امتیاز جزئیات نقد
نکات مثبت
نکات منفی
دیدگاهها و گفتگو درباره این نقد
25 دیدگاه ثبت شده
ارسال دیدگاه در پاسخ به این نقد
با تمام احترام باید با بخش اریا مخالفت کنم
چون اریا یه الفه و در کل داستان یه شخصیت پخته و ثابت میمونه به طوری که با وجود تمام علایقی که به اراگون داره و با وجود مدیون
بودن جونش به اون همیشه ماموریت شکست گالباتوریکس رو اولویت کار ها قرار میده و در حقیقت هر کتاب این مجموعه داره روند
رشد کردن اراگون رو نشون میده و بیشتر شخصیت ها از ابتدا تا انتها ثابت میمونند از خاندان دورف ها گرفته تا ملکه الف ها (ببخشید خیلی وقت پیش خوندم اسم ها به ذهنم نمیاد ) شاید تنها فردی که تا حدودی تغییر کرده باشه برادر ناتنی اراگون باشه.
بقیش ولی جالب بود جدا متوجه فراموش شدن کمربند نشده بودم فک کنم نویسنده هم فراموش کرده باشه xd
ولی به عنوان رمانی که قهرمان داستان با تمام قدرتی که بدست میاره باز هم محدودیت های انسانی داره و شکست های سختی رو
تجربه می کنه اما دوباره مبارزه میکنه ، جالب توجهه
منم درمورد آریا با شما موافقم.
به نظرم کار نویسنده یه تلاش نافرجام برای ایجاد یه رابطه ی عاشقانه نبود بلکه از اولم نویسنده نمیخواست این علاقه ی تقریبا یک طرفه به هیچ نتیجه ای برسه.
و البته یک نکته اینکه معمولا خانوم ها بیشتر ابراز میکنند تا آقایون. و آقایون معمولا سرسخت تر هستند. این نکته که آریا تا آخر ثابت میمونه و خودداری میکنه، یک مقدار با طبیعت مرد و زن جور در نمیاد. البته مگر بگید الفه و من میگم مگه الف ها دل ندارن؟ 😉
در واقع طبیعت مرد اینجوریه که عشقشو ابراز میکنه، همونطور که مرد ها اغلب برای خواستگاری پا پیش میذارن
اون مسئله ای که بنده مطرح کردم با این فرق داره. تامل شود
جالبه منم موافقم. خیلی جاها این مورد فراموش شدگی دیده میشد. کمربند بلوط حکیم میتونست عادی جلوه کنه ولی عکس مادر اراگون و دست اتل بندی شده ش توجیه ناپذیر بودن. راجع به آریا م باید بگم اون بخاطر زندگی طولانی ای ک کرده، شخصیتش شکل گرفته و واقعا هرکاریم میکرد طول میکشید تا از این حالت دربیاد.همونطور ک تو داستان گفته شده آریا شخصیت محکم و مغروری داشت! بهرحال خیلی خیلی ممنون ^^
این که کمربند گم شد رو من هم قبول دارم کلا اخر داستان خیلی سریع و سر سری تموم میشه
یکی از معدود کتاباییه که به خاطر گستردگیش میشه چند بار خوندش.چندگانه ی جالبیه ولی به نظرم پایانش میتونست خیلی بهتر باشه.و گاها توصیف های بیش از حد داره.
قرار بود ادامش بیاد چندجا هم خوندم اومده درسته؟؟؟؟
نویسنده گفته اگه ادامه هم بیاد توی مجموعه وراثت نخواهد بود. بلکه توی مجموعه دیگه میاد
شروع خوب و جذابی داشت و توی طول رمان هم حفظش کرده بود
ولی آخرش میتونست بهتر باشه
نچسب تموم شد
هر چند اشکالاتی داشت اما در کل میشه گفت رمان خوبی از اب در اومد
رمان خوبیه .
سلام ممنون از نقد بسیار جالبتون
نکات خیلی خوبی داشت مثل تصویر مادر آراگون و کمربند که منم همیشه برام سوال بود با وجود اون همه تاکید اورومیس بالاخره چه به سرش اومد، اما در مورد اینکه گفته بودید ایده قدرت گرفتن از طبیعت قابل اجرا بود، اورومیس بهش اجازه اینکار رو در ضمن تمرینات آراگون داد، در نتیجه اون کلی موجود بیچاره در محدوده تمرین مردن؛ که شامل حیات جانوری و گیاهی بود. به همین دلیل آراگون این کار رو فقط یکبار دیگه انجام داد، جایی که داشت قصاب روستاشون(اسمش یادم نیست) رو نجات میداد، اونم در حدی که توانش رو از دست نده.
در کل همیشه برام سوال بود چرا این ایده رو به استفاده از انرژی خورشید و یا ماه منتقل نکرد؟!
هر رمان فانتزی یک قوانین و فضای جادویی داره که خاص خودش هست و نویسنده اونطور طراحی کرده اون رو. معمولا رمان نویس ها در فضای فانتزی و جادویی سعی میکنند یک تعادلی ایجاد کنند تا داستان خنک نشه و یک طرفه و آخرش رو از قبل نشه حدس زد. به خلاف خیلی انیمه های ژاپنی که کل دنیا برای شخصیت اول هست. چنان قدرتی داره که هیچکس حریفش نیست و قدرتش هزاران بار از بقیه بیشتر هست. اینجوری معمولا خنک هست فیلم ها و کم پیش میاد مثل انیمه دیمن کینگ آکادمی تونسته باشه خوب استفاده کنه از این مسئله. اگر نویسنده قدرت گرفتن از ماه و خورشید رو وارد فضا و قوانین جادویی داستان میکرد اونوقت این تعادل به شدت بهم میخورد. باید به اینکه مهم توجه داشت! مگه هنده عزیزم؟ مگه انیمه ژاپنیه ؟؟ 😂😂
[مگه هنده؟] کلی به این اصطلاح شما خندیدم😄
البته با شما موافقم، رمز دلنشین بودن داستان این بود که قدرت آراگون باورپذیر بود، نه نامحدود وبه قول شما انیمه ای😄
راستش وقتی گاهی کتاب رو دوباره میخونم، خوشحالم که آراگون با تلاش و سختی آبدیده شد، این جوری، یه جوری انگار اون قدرت حقش هست؛ پاداش تلاشش.
البته به نظر بنده، اینکه نقش اول خیلی هم تلاش کنه خوب نیست. هرچیزی که داره رو با تلاش به دست بیاره چندان مورد قبول نیست. پس استعداد کجا میره؟ چرا باید یک نفر فقط به خاطر اینکه نقش اصلی هست بزنه دهن همه دشمنانش رو چه با استعداد و چه غیره رو سرویس کنه؟ فقط دلیلش نقش اول بودنه؟ این منطقی است؟ به نظرم نقش اول باید ترکیب استعداد ویژه (نه تخیلی) و تلاش پیچیده باشد، نه تلاش حَمّال گونه! مثل این جمله حکیمانه: در هنگام طوفان هر پرنده ای به دنبال سر پناه میگردد اما عقاب بالاتر از ابرها پرواز میکند! نقش اول باید دقت های ذره بینی خاص خودش رو داشته باشه، در این کتاب با اینکه از اونور بوم(قدرت های هندی) نیفتاده بود اما چندان هم شخصیت اول رو خوب طراحی نکرده بود. من با عدد 5 از 10 برای شخصیت پردازی موافقم.
با سلام نقد خوبی بود
هرچند به نظرم طولانی بودن کتاب هم می توانست در شمار ضعف های کتاب برود
در کل کتاب به گونهای است که حاضر نخواهم بود بار دیگر آن را مطالعه کنم.
با سلام ممنون از نقد خوبتون. من خودم به شخصه کتاب اول و دوم مجموعه رو دوست داشتم اما بقیه رو فقط برای اینکه بفهمم بالاخره چی میشه خوندمش. به شخصه حاضر نیستم یکبار دیگه این مجموعه رو بخونم.
به نظرم نویسنده ایده ی خوبی داشت برای نوشتن اما نتونست این ایده رو دنبال کنه به صورتی که در بین جلد های مختلف مشکلات ارتباطی وجود داشت
من این کتاب رو کامل خوندم و خیلی هم برام دوست داشتنی بود البته که خالی از اشکال نبود ولی اشکالاتش نسبت به قلم عالی و اون دنیای بزرگ داستان گم میشه و دیگه اینکه پایان داستان پایان داستان نبود و یه جوری تموم شد که برایه خواننده جای فکر میزاره یعنی داستان با اینکه تموم شد ولی یه پایان دقیق نداشت که بعدش نتونی به اتفاقاتی که بعدا میفته فکر کنی مثلا بزرگتیرین چیزی که سوال میشه و نامعلومه اینه که سرزمین هایه جدیدی که اراگون به اونجا میره دقیقا چه شکلی دارن این نامعلوم بودن آینده کتاب و در عین حال پایان یافتنش رو دوست داشتم و واقعا دوست دارم یه جلد دیگه از این شاهکار رو بخونم
کریستوفر پائولینی بعد ها 2 جلد جدید به این مجموعه اضافه کرد با نام های The fork, The Witch, The Worm و Murtagh.
البته هنوز ترجمه نشدند ولی اگر علاقه مند باشید میتونید انگلیسیشون رو پیدا کنید و بخونید.
انگلیسی هر دو کتاب در سایت موجوده:
https://bookpioneers.ir/series/the-inheritance-cycle/
متشکرم
سلام عليكم
بنده این کتاب رو کامل خوندم هر چهار جلد رو. و جزو محبوب ترین رمان هایی هست که خوندم. نقد خوبی بود. البته داستان احساسی ضعیف شاید یک ایراد نباشه. شاید ما عادت کرده ایم که همش یک رابطه عاشقانه شدید توی رمان ها داشته باشیم و به دنبالش میگردیم لابه لای شخصیت های کتاب، اما حقیقت این است که همیشه اینطور نیست. ما در طول تاریخ زیاد داشتیم از درام ها و تراژدی ها و حتی خنثي ها!! این سبک رابطه ای که بهش در این کتاب پرداخته شده، سبکی است که کمتر بهش توجه میشه اما خودش یک سبک کامل خواهد بود و حتما قرار نیست که شدت علاقه دوطرفه افسار گسیخته داشته باشیم! البته قبول دارم که اگر باشه بهتر و زیبا تره😁 اما نبودش شاید یک اشکال نباشه.
به نظر من اشکال وارد بیشتر بر رابطه پسر عموش و زنش وارد هست که بتداءا خوب بود و تا بچه دار شدن رفتند ولی بعد از مدتی، کمرنگ شد و خیلی بهش پرداخته نشد حقیقتا. نویسنده میتوانست نبود فضای رمانتیک بین شخصیت اصلی که بنا به دلایلی بنده معتقدم که نبودش بهتر بود، رو با به تصویر کشیدن این فضا درباره پسر عمو جبران کند و رنگی دیگر به داستان ببخشد. البته یک نکته ای که من با همه موافقم اینه که بعد 3500 صفحه مطالعه ی لعنتی! آخرش بهم نرسیدن اعصاب منو بهم ریخت!! باهاتون موافقم. 😎😎
سلام به نظرمن تا آخر جلد دوم واقعا خوب بود ولی از اون به بعد زیاد مثل اولش خوب نبود از طرفی چیزی که حرص آدم رو درمیاره رابطه شخصیت هست که به هیچ جا نمیرسه
جلد اول وراثت: اراگون
کریستوفر پائولینی
امتیاز جامعه کاربران
درباره منتقد
سایر نقدهای این کتاب
میراثی از اژدهایان و واژگان: نگاهی به شاهکار فانتزی کریستوفر پائولینی
فانتزی حماسی همواره در جستجوی مرزهای تازهای میان واقعیت و اسطوره است؛ و «اراگون»، نوشته کریستوفر پائولینی، تلاشی…