مشاعره

مردم مرا به چشم آب بنگرند و لیک

من از سراب نزد تو بی آبرو ترم

من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند

نیمم آتش سوخت نیم دیگرم را باد برد

دردم از یار است و درمان نیز هم

دل فدای او شد جان نیز هم

حافظ

من ار چه در نظر یار خاکسار شدم

رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

کز آتش درونم دود از کفن برآید

حافظ

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو بستم/باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

شمع را بایدازاین خانه برون بردن و کشتن/تا که همسایه نداند که تو در خانه ی مایی

شهریار

یاد باد آنکه زما وقت سفر یاد نکرد

به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

حافظ

ظلم ماری است هر که پروردش اژدهایی شد و فرو بردش

شاه شمشادقدان خسرو شیرین‌دهنان

که به مژگان شکند قلب همه صف‌شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت

گفت ای چشم و چراغِ همه شیرین‌سخنان

ممنون از مشارکت((70))

ناری ناری ناری ناری ناری ناری ---- تو مگه اناری داریبا ما نامهربونی با ما دل میسوزونی

ناری ناری ناری ناری

ناری یار خوشگل نازی یار خوشگل

تو که با خنده هات دلو می تپونی

قابل نداشت!((99))

یک نگاه درون چشم تو

یک پاره آتشم درون آن نگاه

یک تپش درون سینه ام

یک جان نو درون آن تپش

شاعر خودم

شعر وشرع وعرش از هم خواستند

این دو عالم زین سه حرف آراستند

عطار

دوش رفتم به در میکده خواب الود

خرقه تر دامن و سجاده شراب الود

حافظ

در کارگه کوزه گری رفتم دوش

دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش

ناگه یکی کوزه برآورد خروش

کو کوزه گر کوزه خر کوزه فروش

خیام

شب به انتظار تو صبح شد

صبح در نبودنت چگونه شب کنم

شاید درون این خیال که امشب

من در درون این انتظار صبحم به شب کنم

خودم