چشم یک روز گفت:
" من در آن سوی دره ها کوهی را می بینم که از مه پوشیده شده است. این زیبا نیست؟"
گوش لحظه ای خوب گوش داد. سپس گفت:
" پس کوه کجاست؟ من که کوهی نمی شنوم."
آنگاه دست در آمد و گفت"من بیهوده می کوشم آن کوه را لمس کنم. من کوهی نمی یابم."
بینی گفت:
"کوهی در کار نیست. من او را نمی بویم."
آنگاه چشم به سوی دیگر چرخید و همه درباره ی وهم شگفت چشم گرم گفتگو شدند و گفتند :
" چشم از راه به در شده است ."
...
جبران خلیل جبران
@HORUS 71544 گفته:
عالی بود کاملا با مفهوم ( هر چند زیاد نفهمیدم 😐 )
مرسی
اممم منظورش اینه که ما گاهی توانایی فهمیدن و درک یه چیزایی رو نداریم و چون ما اون توانایی رو نداریم، دلیل بر نادرست بودن اون چیزا نیست. مثلا چون ما نمیتونیم وجود خدا رو درک کنیم، دلیل نمیشه بگیم نیست. ما این توانایی رو نداریم. مثال جبران قشنگه داره میگه مثلا چشم که قدرت دیدن داره، یه چیزی مثله کوه رو میبینه و بهش ایمان میاره. اما دست و بینی و گوش اون توانایی لازمو ندارن و چون نمیتونن با سطح درکشون اینو بفهمن، فک میکنن که کوه وجود نداره و چشم اشتباه می کنه درحالی که این طور نیست.
خیلی بد گفتم اصن چیزی فهمیدی؟؟؟ 😊