اعلانها
پاک کردن همه
حکایات و اشعار
1
نوشتهها
1
کاربران
1
واکنشها
768
بازدیدها
شروعکننده موضوع 1393/09/26 15:48
یعنی عاشق غزلای حافظم
...
ﺍﯼ ﭘﺎﺩﺷﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺍﺯ ﻏﻢ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺩﻝ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺁﻣﺪ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺁﯾﯽ
ﺩﺍﯾﻢ ﮔﻞ ﺍﯾﻦ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﺷﺎﺩﺍﺏ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ
ﺩﺭﯾﺎﺏ ﺿﻌﯿﻔﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ
ﺩﯾﺸﺐ ﮔﻠﻪ ﺯﻟﻔﺶ ﺑﺎ ﺑﺎﺩ ﻫﻤﯽﮐﺮﺩﻡ
ﮔﻔﺘﺎ ﻏﻠﻄﯽ ﺑﮕﺬﺭ ﺯﯾﻦ ﻓﮑﺮﺕ ﺳﻮﺩﺍﯾﯽ
ﺻﺪ ﺑﺎﺩ ﺻﺒﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﯽﺭﻗﺼﻨﺪ
ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﺣﺮﯾﻒ ﺍﯼ ﺩﻝ ﺗﺎ ﺑﺎﺩ ﻧﭙﯿﻤﺎﯾﯽ
ﻣﺸﺘﺎﻗﯽ ﻭ ﻣﻬﺠﻮﺭﯼ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻧﻢ ﮐﺮﺩ
ﮐﺰ ﺩﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ
ﯾﺎ ﺭﺏ ﺑﻪ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﺧﺴﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﮐﺲ ﻧﻨﻤﻮﺩ ﺁﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮﺟﺎﯾﯽ
ﺳﺎﻗﯽ ﭼﻤﻦ ﮔﻞ ﺭﺍ ﺑﯽ ﺭﻭﯼ ﺗﻮ ﺭﻧﮕﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﺷﻤﺸﺎﺩ ﺧﺮﺍﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺎﻍ ﺑﯿﺎﺭﺍﯾﯽ
ﺍﯼ ﺩﺭﺩ ﺗﻮﺍﻡ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﻧﺎﮐﺎﻣﯽ
ﻭ ﺍﯼ ﯾﺎﺩ ﺗﻮﺍﻡ ﻣﻮﻧﺲ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺩﺭ ﺩﺍﯾﺮﻩ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﭘﺮﮔﺎﺭﯾﻢ
ﻟﻄﻒ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺗﻮ ﺍﻧﺪﯾﺸﯽ ﺣﮑﻢ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺗﻮ ﻓﺮﻣﺎﯾﯽ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻧﺪﯼ ﻧﯿﺴﺖ
ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩﺑﯿﻨﯽ ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍﯾﯽ
ﺯﯾﻦ ﺩﺍﯾﺮﻩ ﻣﯿﻨﺎ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺟﮕﺮﻡ ﻣﯽ ﺩﻩ
ﺗﺎ ﺣﻞ ﮐﻨﻢ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ ﺳﺎﻏﺮ ﻣﯿﻨﺎﯾﯽ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﺐ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﺷﺪ ﺑﻮﯼ ﺧﻮﺵ ﻭﺻﻞ ﺁﻣﺪ
ﺷﺎﺩﯾﺖ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺑﺎﺩ ﺍﯼ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﯿﺪﺍﯾﯽ
فسیل واکنش نشان داد