مشاعره با شعر شخصی...

مرا در کوی یارم ره ندادند

خداوندا ببینم چون که زارم

محتاج کس نباشم جز او یگانه یزدان

کردم خطا بپوشان،ای یا کریم منان

نذر کردم به رهت بنشینم

تا که شاید گذری بنمایی

یارب چه کنم

صبر کنم

یا بروم حال کنم!

م بده

محبت کیمیا گردد در این عصر

اگر گویم که او با من چه ها کرد

در آن درگه نور

نقطه ای بود

که دلم در بحرآن

جاری بود همچون رود

دیریست دلم در گرو مهر بتی بود

کز او طلبم مهر نگاهیست

تو را گفتم که گر دستم بگیری

تمام دلخوشی هایت بسازم

چو با من باشی و یارم بمانی

به روی چون گلت خیلی بنازم

من با تو ام تو با منی

فکرت چرا با دیگری ست؟

من با تو ام تو با منی

ذهنت ولی نا دیدنی است

@Hermion 49013 گفته:

من با تو ام تو با منی

فکرت چرا با دیگری ست؟

من با تو ام تو با منی

ذهنت ولی نا دیدنی است

ینی ن تو کف این شعرت موندم!!!!!!!!طبع شعرم یه باره مرد!!!!!!!ولی حالا که اصرار میکنین باشه!

تا به کی اینگونه حیران زیستن

تا به کی چون عاشقان بگریستن

تا سخن باشد ز کوی عارفان

عاشق ان کوی خوب زائران

نیست بر لوح دلم جز دال قامت یار

چه کنم شانس ندارم دیگر!

روزی که دگر در پی وصل تو نباشم

آن روز بدانید که من خفته به خاکم

من دیوانه و حیران، عاشق پیشه و مستم

ای دوست تشکر کن از برای این پستم((42))((54))((92))

محبت خار را گل میکند اما نمیدانم چه شد

این دل سنگ تو را فولاد کرد

دوش دیدم دیو سیه ساقی

می خندیدو مگریست هر دمی