مشاعره با شعر شخصی...

تو را چه میشود که مینشینی پای نت

برخیز و برو بخون درسِت

تا جهان آفرین جهان را آفرید

مشکلی بزرگتر از درس بر ما نرسید

دور گرد ای دشمن غمساز من

تا به کی اینگونه کین جان و تن

نه تو شاعری نه من

نه هیچ یک از مردم این آبادی

شعر ها عریانند

جامه مفهوم نکنند تن

- - - - - - - - - به دلیل ارسال پشت سر هم پست ها ادغام شدند - - - - - - - - -

نه تو شاعری نه من

نه هیچ یک از مردم این آبادی

شعر ها عریانند

جامه مفهوم نکنند تن

نیست اندر دل من جایی برای غم تو

من خودم دل یاری نیازم که شودغمخوار من

نیست مرا یاری جز خود من

کس نخوارید پشت من جز انگشت شصت من

نرگس مست دو چشم تو چنین خوارم کرد

ور نه من در دو جهان از ملک افزون تریم

من نه منم بلکه منم

اگر منم پس من منم

شرّی بود که سرودم

مرا عاشق نمود و خود گسست از من

دلا با کی توان دم زد از این نامردمانی ها

الا یا ایها دوران

تو تا کی بدی با من

ن بده

نه نامی می بری از من

نه یادی می کنی از ما

ای یار جفا پیشه

تا کی می بری از یاد؟

دلم خود را به خاکستر کرد و بردم یاد

که چه خواهد دل یاران دلم

دل خودش رفت و مرا حیرانه ی خاکستر ویرانه کرد

این بسی یاری دل بود و بسی یاری من

نه سازش می کند با من

نه یاری می کند با او

بیشتر از مغزم یاری نمی ده واو بده

و دلم اندر غمش ماند

نه براو بود نه بر من

میدهم جانم

به تار مویی از یار عزیز

چه کنم

نعره کشم جامه درم یا چه کنم