مشاعره

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی بر کند

چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور

حافظ

رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز

تا داد خود از کهتر و مهتر بستایی

خواجوی کرمانی

یاران موافق همه از دست شدند

در پای اجل یکان یکان پست شدند

خیام

دلي سربلند و سري سر به زير

از اين دست عمري به سر بردهايم

محتسب مستي به ره ديد و گريبانش گرفت

مست گفت: اي دوست, اين پيراهن است, افسار نيست

تا چند زنم بروی دریاها خشت

بیزار شدم ز بت پرستان کنشت

خیام

تو مو میبینی و مجنون پیچش مو

تو ابرو و او اشارت های ابرو

وحشی بافقی

وان خط که کشیده گرد لعل تو فلک

حرزیست ز بهر دل صد دیوانه

"ه" بده بیاد.

هر آنکس که در جانش بغض علیست

ازو زارتر در جهان زار کیست

فردوسی کبیر

تورا خواهم اندر جهان نیکوی

بزرگی و پیروزی و خسروی

فردوسی کبیر

یکی آتشی برشده تابناک

میان آب و باد از بر تیره خاک

باز هم فردوسی کبیر

من را بستای یا

در آتش حسادت بسوز

من کبیر((204))

ز کوی میکده دوشش به دوش می بردند

امام شهر که سجاده می کشید به دوش

حافظ

شبروان مست ولای تو علی

جان عالم به فدای تو علی

شهریار

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

حافظ