شعر نو تمی جدید از شعر بود که با نیما یوشیج شروع د و هنوز هم ادامه دارد ولی تنی چند نام آور این سبک شدند و در دهه اخیر کمتر در این زمینه پیش کسوت داشته ایم ولی بعضی ها هم برای خواندن بد نیست .
در هر صورت قصد تشویق کسانی است نمه استعدادی دارند تا با اعتماد به نفس بیشتری پا در این وادی بگذارند .
آرمیتا
تنهایی من کرگدنی است که تورا دوست دارد
دخترِ کوچک
گریه نکن
آن ستارگان زیبا که در آسمان می*بینی
از من و تو
تنهاترند
شاید که
تنهایی و تاریکی و رسوایی
زیبایشان کرده
دختر کوچک
گریه نکن
شاید تو هم ستاره*ای!
**
خانه؛
پنجره و در و دیوار
نیست
تویی که در انتظار من چای می*نوشی.
خدایی سهراب رو ول کردی اومدی علی بلیغی می خونی((119))((119))((119))
به نظر من درسته که نیما یوشیج شعر نوع رو درست کرد اما سهراب سپهری و مهدی اخوان ثالث اون رو به اوج رسوندن. و هنوز هم کسی نیومده حداقل خاک کف پاشون باشه چه برسه به این که در حد اون ها شعر بگه
چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است ، کبوتر زیباست
و چرا در قفس هیج کسی کرکس نیست
گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد
چشم ها رو باید شست جور دیگر باید دید
نگاه کن این چند خط شعر سهراب ارزش داره به تمام اشعار نو ، این قدر معنی دار گفته
میدونم ولی دلیل بر این نمیشه که مابقی رو هم بخونیم و نظر علمی داشته باشیم نه احساسی((231))