مشاعره با شعر شخصی...

یوز ایرانی شوم گر دشمنم دنیا شود

چون دلیران شیر شم چون شاه ظالم پا شود

دوست من تو نیازی نیست که یوزی شوی

همسر خود را نکه دار شیر بودن پیش کشت

با تاخیر نوشتم انگار

یکی دیگه

تو ای دوست جوان کجاست حواست؟

نکند تو هم دل رفته ز دستت؟

تو شعر دیر گفتی حانیه

شعر گفتن کاری آنیه

هوای دل کردم دیروز

برم بر لاله زار امروز

ز روی چون گلم مدهوش هستم

ز شعر بستم مخدوش هستم

مکن دورم ز عالم که عزیز است

ولی تیغ زمان بسیار تیزاست

تیغ جراحی هم نیست به این تیزی

چرا جفنگ می گی مگه مریضی

یار عزیز ای پیر مغان

ایا میخواهی بخرم یک قطعه نان؟

نه ممنون نان در خانه هست

پسته بخر که در جیبان هیچ هست

تو را دیدم دیروز در پرایدی

پسته میخوردی و میخندیدی

((200))

شیطون حالا می خوای از دادا عمادم پسته بگیری؟

((132))

یاد باد ان روزی که همایم به شانه ام نشست

اما ندیدمش و ز پیش چشمم برفت

تا کی ز امتحان فرار کنیم

بیا یکبار برای همیشه قرار کنیم

که بخوانیم درس مانند دیگران

نمره بگیریم همچو خَران

نابرده رنج گنج نیاوری بدست

درس است رنج و مدرک گنجست

تا کی من شعر چرت و پرت بافم

خسته شدم شاعری بس دشوار است