ساقی امشب باده در دف می کند

شعری در مدح چهارده معصوم از مرحوم محمد رضا اقاسی

ساقی امشب باده در دف میکند / مستی ما را مضاعف میکند

در حریم خلوت اسرار خود / باده نوشان را مشرف میکند

باده گفتم بادها جاری شدند / خام ریشان اسب اساری شدند

چند خواهی بافتن لاتاعلات / فاعلات فاعلات فاعلات

تا به کی میپرسی از بود و نبود / جز ملال انگیختن آخر چه سود

چند میپرسی زجبر و اختیار / اختیار آن به که باشد دست یار

ساقی ما اختیار تام داشت / چهارده آیینه در یک جام داشت

در عدم بودیم مسطور وجود / تا محبت پرده ی ما را گشود

بود تنها حضرت پروردگار / خواست تا خود را ببیند آشکار

آفرید آیینه ای در خورد خویش / داد او را سینه ای در خورد خویش

سینه ای سینا تر از تور کلیم / سینه ای سرشار از خلق عظیم

نام آن آیینه را احمد نهاد / گام او را بر خطی ممتد نهاد

کرد آن گه سینه اش را صیقلی / تا شود تور تجلین جلی

دید در آیینه ذات کبریا / فاش سر کنت کنز المخفیا

گفت این عین تجلای من است / جام او سرمست صحفای من است

چشم احمد باده گردان من است / رهنمای رهنوردان من است

خاک را با خون دل دل ساختم / خون دل خوردم زگل دل ساختم

زین سبب دل محرم راز من است / پرده ی عشاق دم ساز من است

عاشقان را بی خیالی خوشتر است / نغمه از نی های خالی خوشتر است

عشقبازان لا ابالی تر به پیش / تا جواب آید سوالی تر به پیش

زخمه ام در جستجوی تارهاست / زین سبب هر گوشه بر پا دارهاست

تار بینم شور بر پا میکنم / مو سیاید تور بر پا میکنم

آب آتشناک دارم در سبو / جرعه ای جوشان ولی بی رنگ وبو

هر کسی نوشد چونان آتش شود / اهل دل گردد ولی سرکش شود

هر کسی نوشد دگرگون میشود / لیلی اینجا همچو مجنون میشود

هر کسی نوشد سلیمانی کند / وانچه میدانیم و میدانی کند

میتراود اسم اعظم از لبش / میرسد با اذن ما بر مطلبش

باده ی ما باده ی انگور نیست / شهد ما در لانه ی زنبور نیست

باده ی ما شهد علم احمدیست / اولین شرط حضورت بی خودیست

بی خود از خود شو خداوندی مکن / با خداوند جهان رندی مکن

محرم ما را پریشانی مباد / مهر ما محتاج پیشانی مباد

ای نمازا دین پس از هفتاد سال / کو تحول کو طرب کو شور و حال؟

کی سزد خاموش و بی وجد و طلب / بر لب دریا بمیری تشنه لب

آستین شوق را بالا بزن دست / دل بر دامن دریا بزن

جرعه ای از جام آگاهی بزن / مست شو کوس انا اللهی بزن

دست ساقی چون سر خم را گشود / جز محمد هیچکس آنجا نبود

جام آن آیینه را سیراب کرد / وز جمالش خویش را بیتاب کرد

موج زلف مصطفی را تاب داد / ذوالفقار غیرتش را آب داد

در پی احمد علی آمد پدید / بر کف او بود میزان و حدید

بلعجب بین روح حق را در دو جسم / هر دو یک معنی ولی کن در دو اسم

در حقیقت هر دو یک آیینه اند / یک زبان و یک دل و یک سینه اند

یک نظر بر پرده ی نقاش کن / تاب گیسوی قلم را فاش کن

آفرین گو پنجه ی معمار را / تا نماید بر تو این اسرار را

فاش میگوید به ما لوح و قلم / از وجود چهارده بی بیش و کم

چهارده گیس به هم ریخته / چهارده هبل فلک آویخته

چهارده ماه فلک پر باز کن / چهارده خورشید هستی ساز کن

چهارده پرواز در هفت آسمان / هر یکی رنگین تر از رنگین کمان

چهارده الیاس در باد آمده / چهارده خضر به امداد آمده

چهارده کنعانی یوسف جمال / چهارده موسی به سینای کمال

چهارده نوح به دریا متصل / چهارده روح جدا از آب و گل

چهارده دریای مروارید جوش / چهارده سیل سرا پا در خروش

چهارده گنجینه ی علم لدن / چهارده شمشیر پولاد آب کن

چهارده سر چهارده سردار دین / چهارده تفسیر قرآن مبین

چهارده پروانه ی افروخته / چهارده شمع سراپا سوخته

چهارده رشک در آویخته / چهارده شهد به ساقر ریخته

چهارده سرمست بی جام و سبو / جرعه نوش از باده ی اسرار هو

چهارده میخانه ی ساقی شده / وجه ربک گشته و باقی شده

چهارده منصور منصور آمده / کلهم نور علی نور آمده

آفرینش بر مدار عشق بود / مصطفی آیینه دار عشق بود

میم او شد مرکز پرگار عشق / در تجلی بر سر بازار عشق

تا قلم بر حلقه ی صادش رسید / شد الم نشرح لک صدرک پدید

طا طریق عشقبازی را نوشت / فا فروغ سرفرازی را نوشت

یا یقین عشقبازان را نگاشت / خلق عالم بیش از این یارا نداشت

دست حق تا خشت آدم را نهاد / بر زبانش نام خاتم را نهاد

نام احمد نام جملی انبیاست / چون که صد آمد نود هم پیش ماست

از مناره پنج نوبت پر خروش / نام احمد با عـلـی آید به گوش

روز و شب گویم به آوای جلی / اکفیانی یا مـحـمـد یـا عـــــلـــــی