اسم تاپیکو یه چیزی گذاشتم که حتما بیاید بخونید مرتبط هم باشه ممیدونمم درددل ها ولی اینو گذاشتم بخندیم
ا
لبته در مورد من نیس ولی جالبه برام
تا همین چند سال قبل اگر میشنیدیم که میگویندابزاری اختراع خواهد شد که با وجود هزاران فرسنگ فاصله چهره های مارا به هم نشان میدهد. یا باور نمیکردیم یااگر باور میکردیم سر خوشانه میگفتیم چه خوب!چه خوب میشود اگر عزیزمان را که دور از ماست و روز ها باید منتظر
رسیدن عکس یا خطی از او باشیم در یک لحظه از طریق امکانتات اینرنتی واضح ببینیم چه خوب میشود اگر به جای فقط شنیدن صدای یکدگر یا لحظه شماری برای زنگ زدن پست چی هر لحظه از شبانه روز ساعت های طولانی دو یا چند نفر در دو نقطه ی دور از همروی این کره
خاکیه بزرگ هم دیگر را ببیند واضح واضح.شفاف شفاف .....
اما الان و بخصوص این شبها و روز هایی که از او دورم و فرصت دارم به همه چیز یک جور دیگر نگاه کنم در یافتم که این ابزار بشری و این سوغاتی های جور واجور و گیج کنندهی تکنولوژی که زندگی را پر زرق و برق کرده و انتظار ها را کوتاه و به هم پیوستن ها را
ممکن و تو میتوانی به انی و در انی با کسی که هیچ گاه ندیده ای دوست شوی و به انکه دوستی و مدت هاست با او نیستی بپیوندی .... خیلی هم دلنشین و جذاب نیست البته مثل اسباب بازیه کودکان ادم را اول سر ذوق میاورد و شگفتی اش غیر قابل انکار است ولی در نهایت هر
کدام از این هدایای پر رنگ و لعاب جهان مدرن که دسترسی ادمی به ان ها کلی کلاس دارد و نشناختنشان بی کلاسی و به روز نبودن اقل مارکیست که به ادم میچسبانند بلکه هر کدام از این ها بخشی از احساسات خالص و زلال ما ادم ها را تغییر دادند و می دهند بخشی از احساسات
ما هرگز تکرار نمیشوند فکر میکنم حافظ شیرین سخن اگر الان بود به جای جام جهان بین از جامی میگفت که جهان وهرانچه در ان است را می نمایاند ولی جهان احساسات ادمیان را اب می بندد توش و همه ی ان هارا ابکی میکند این سوغاتی ها هم ام را تنها میکند و هم تنهایی
خوبت را از تو میگیرد و هم یکهو تنها میگذارتت 0شارژ و ترافیک نت)بد و خوب پیر وجوان صادق و دروغ گو یک جا و یکطور مینویسند تاریخ ادبیات ما پر از اشعار و موتونی است که محورش غم فراق و جدایی و ارزو و حسرت وصل است به برکت تانگو و لاین و اسکایپ
و..........عزیز سفر کرده ما هر لحضه مانند غول چراغ جادو جلوی چشم حاضر است و نازل و ناظر کلا این تکنولوژی به گمانم احساسات را در نطفه خفه میکند کاش فقط بیست سال قبل بود من ان دنیای بیس سال قبل را بیششتر دوست دارم احتمالا نسل های بعد از ما درکی
عمیق و دلچسب و سکر اور از چشم انتظاری ها و غایب از نظر بودن ها دلتنگی ها و و و و و و
این متن از من نبود ولی از یکی از دوستان صمیمه بود که سنش یکم بالا تر از ماست
نظرتونو لطفا بگید
هی با توام خسته نمیشی که نظر بدی
اول بگم که یک چندتا اینتر بین خطا میزدی یکم گشاد شه ادم چشاش درنیاد واس خوندنش!
دوم که بعله دوست عزیزتون یجورایی راس گفته! صمیمیت و جو اون زمانا با الان قابل مقایسه نیست...
کیه که انکار کنه دوست واقعی هزاران برابر بهتر از دوست مجازی هس!
یا دیدن یک ادم از نزدیک و زدن رو شونش و دست دادن باهاش خیلی بهتر از دیدن لبخند ضایه اش از پشت مانیتوره!
حتی به نظر من دشمن واقعیم قابل اعتماد تر از دوست مجازیمه!
چون حداقل میدونم کیه! چیه! کدوم حرفاش نسبتا راست و کدوم حرفاش چرت مطلقه!
ولی خب بنظر من اشکالی نداره که بشینی پای نت و با ادمای دیگ ارتباط داشته باشی ولی بنظرم باس یه جنبه ای داشته باشیم! پای هرکسی احساسات اضافی نریزیم تا احساساتمون خدشه دار نشه!
این حرفام زر نیست چیزایی هس که خودم بش رسیدم! حالا داستانش بماند...
در هر صورت بنظرم الان نمیشه دیگ برگشت به اون روزا!
اینترنت و اینا جزیی از زندگیمون شده!
و خوب خیلی فایده های دیگ ای هم داره که نمیشه ازش گذش!
اهم اهم خب من از منبر میام پایین!
اونقد حرف زدم اصا موضوع یادم رف! بیخی دیگ درد و دله!
قشنگ و جالب بود
ولی با تو موافق نیستم فاطمه
چرا نمیشه که دوست مجازی صمیمی تر از دوست واقعی باشه؟؟
یه دوست مجازی می تونه بهترین دوستت باشه
هرچند واقعا اونی نباشه که تو می دونی ولی چندان مهم هم نیست
تو با شخصیتی دوست شدی که از خودش نشون داده
دوست مجازی می تونه بهترین دوست باشه اما بهتره همون طور صرفا دوست مجازی بمونه
ولی من با فاطمه موافقم
اخه تو از پشت مانیتور ک نمیتونی حتی بفهمی طرف صحبتت کیه؟
پسره یا دختر؟!
چن سالشه؟
چه جور ادمیه و...
میدونین.... اممم با همتون موافقم....
درسته دوست مجازی رو نمیشه دید یا باهاش رابطه کامل برقرار کرد اما خوب مزیت هایی هم داره... چند نفر از دوستای واقعیت یه چیزی بلدن؟؟ وحالا بگو چند نفر از دوستای مجازیت یه چیزی رو بلدن... طبیعتا مجازی ها بیشتر بلدن یا افراد بیشترین که توشون ادم بدردبخور هست یا مثال بهتر... افراد اینترنتی در کل جهان پخشن... همین باعث میشه تو از اطلاعات اطراف جهان با خبر باشی
هرچند بازم میگم موافقم که دوستای مجازی قابل اعتماد نیستن... اصلا هم نیستن... از اونجایی که بیشترن و با افراد بیشتری اشنان ممکنه یه چیزی بهشون میگی پخش بشه و برات بد بشه... و عقیده من اینه که ادم هرچی کمتر برای دیگران نمایان باشه قویتره
موافقم گ
اهی دوستای اینترنتی از واقعی عزیز تر میشن..
هففف موافقم که گاهی دوستای مجازی خیلی عزیز میشن
مخصوصا اگه آدم بهترین دوست دنیای واقعیشو از دست بده و بقیه دوستاشم بهش نارو بزنن بعد دوستای مجازی براش عزیز میشن
هه
حالا فکرشو بکن یه ضربه هم از این دنیای مجازیم بخوره ببین دیگه چه وضعی میشه هه
اون وقت دیگه... بگذریم خیلی تاپیک خوبی بود ممنون داداش
به نظرم آدم جامعه مجازی رو باید خوب بشناسه. و تا زمانی که رر حد قابل قبولی اطرافیانشو نشناخته با اونا صمیمی نشه. از اونجا شما طرف مقابلو نمیبینید، کسی که تصویر میشه، کسیه که شما میخواد ببینید یا خود فرد میخواد نشون بده.
به خاطر همین خودم به شخصه هیچ وقت تا شناخت کوچکی در مورد طرفم پیدا نکنم بهش نزدیک نمیشم. چه حقیقی و چه مجازی. چون متاسفانه ریا کاری و ریا کاران کم نیستند.
پ.ن با دیدن فرد ممکنه یه لحظه هم طول نکشه که نظرتون راجبش عوض بشه. دیدم که میگم...
نمی دونه و نمی خواد بدونه