نفرت

از یکی از دوستام واقعا متنفرم

این دوست من یکی از دخترای دانشگاه رو دوست داره

بعد از کلی تحقیق و جستجو فهمیده که دختره منو دوست داره با وجود این که من تا حالا یه بار هم باهاش حرف نزدم

اومد به من توهین کرد

از اونوقت ازش متنفر شدم

با این وجود بخشیدمش

ولی هیچ وقت فراموش نمی کنم

خودم هم کاری کردم که بالاخره با هم نامزد کردن

ولی تنفرم همچنان باقیه

از کسای زیادی تا حالا تو زندگیم تنفر پیدا کردم اما خب چرا از یکی متنفر ترم...

البته مطمئن نیستم تنفر باشه یا نه...

ولی هیچ وقت نمی بخشمش...

نفرت... فکر نمی کنم از کسی متنفر باشم، از خیلی ها خیلی بدم می یاد، حتی شاید گاهی به زبون آورده باشم که از کسی متنفرم ولی اونم در حد بد اومدن.

به نظر من تنفر یعنی تا حدی از کسی بدت بیاد که حتی با دیدنش شیرین ترین لحظه ی عمرت هم تبدیل به یک خاطره بد بشه یا اونقدری برات آزاردهنده باشه که حتی اگه یک اتفاق واقعا ناراحت کننده براش پیش بیاد برات مهم نباشه، به نظر من واژه تنفر خیلی خیلی سنگین تر از اونیه که بخوام به کسی نسبت بدم.(تا حالا)

منم از کسی متنفر نیستم .... کلا ادم کینه ای یی نیستم زود ناراحت میشم زودم فراموش میکنم .... از احساس تنفرم بیشتر از هر احساسی بدم میاد

نفرت... کلا چیز مزخرفیه ولی بعضی مواقع اجتناب ناپذیر.

فکر کنم دیگه تا حالا خیلی از شما من و شخصیت من رو شناختن. من کلا تصور این که از کسی متنفر باشم برام سخته. همون قدر که از دست کسی عصبانی بشم برام سخته.

حداقل تا این لحظه خوشبختانه با کسی برخورد نداشتم که شایسته این باشه که به خاطرش عصبانی بشم یا ازش نفرت داشته باشم. (البته بد اومدن کاملا معقوله جداییه.)

اما میتونم بگم از یه سری رفتارها نفرت دارم.

تا حالا شده از کسی خیلی بدم بیاد ولی از کسی متنفر نبودم و نیستم

یه دفعه یه چیز جالب خواندم این بود که

دقت کردید هر کی که اول سال ازش بد تون میاد اخر سال بهترین دوستت میشه؟؟

من تقریبا همیشه همین جوری بودم

بعدم انقدر هام واسه دنیا و چیزاش ارزش قائل نیستم که بخوام از کسی متنفر بشم

نمیدونم از فراموش کاریه یا دل رحیمم ولی تاحالا حتی تلافی کار های بقیه رو هم نکردم شده خیلی عصبانی شده باشم و کلی شاخو شونه و قسم خورده باشم که تلافی میکنم ولی نکردم نمیدونم

تا حالا که اینجوری بوده

اینکه آدم از یکی به شدت بدش بیاد

یا حتی چندشش بشه

شاید...

ولی تنفر...

باید یه انگیزه ی خیلی خیلی قوی پشتش باشه

نفرت؟!!!!!!!!!!!!!! به ما نمی خوره !!!!!!!!

نفرت از دیدگاه من یعنی با تمام وجودت حالت از چنین موجودی بهم میخوره...از کثیفیش و از عدم شعورش...

اما نفرت نفر به نفر فرق داره بسته به روحیه آدم و اینا...

اصولا اهل نفرت ورزی نیستم ولی واقعا از معلم ریاضی سال پنجم ابتداییمون متنفر شدم، و هستم...

حالا اونطوری که درس میداد و رفتار میکرد و اینا همش به کنار، دلیل برای نفرت نمیشه اما چیزی که واقعا تا ته جیگرمو سوزند این بود که:

یکی از بچه هامون مادرشو سالها پیش از دست داده بود....بعد چندین بار تکلیفاشو ننوشت...خلاصه یک دفعه که ننوشت(یا نصفه نوشته بود) معلم بهش گفت پاشو برو دفتر...اقا از این التماس، از معلم انکار...از این گریه، از معلم اصرار...بعد دیگه آخرش دختره برگشت گفت:« خانم به روح مادرم قسم، باره اخرمه...ببخشیدم.»( یا شایدم این بود که تو رو روح مادرم ببخشید دیگه تکرار نمیشه) دقیق دقیق یادم نیس...

بعد معلم با قساوت تمام گفت نه، گفتم برو دفتر....

اصلا جیگر من پاره پاره شد اون لحظه و واقعا اصلا از وجودش متنفر شدم...((231))

پ.ن: در واقع اون شخص الان منفورترین شخص زندگی منه و از همه بیشتر ازش بدم میاد در نتیجه فک کنم بشه گفت ازش متنفرم...