نقد و بررسی فیلم Hitman: Agent 47 (هیتمن: مأمور شماره ۴۷)

«هيتمن: مأمور شماره ۴۷»(Hitman: Agent 47) اقتباسی است از يک بازی ويدئوی پرطرفدار. اين فيلم همچنين بازسازی فيلمی با همين عنوان در سال ۲۰۰۷ است. ممکن است اين سئوال به ذهن خطور کند که اين فيلم چه چيزی دارد که دو ديگر محصول ساخته شده از روی اين داستان نداشتهاند. پاسخ: هيچ. اما اين هرگز باعث نمیشود که صنعت سينما از ساخت عنوانی که از آن بوی پول به مشام میرسد دست بردارد. «هيتمن: مأمور شماره ۴۷» از آن دسته فيلمها است که معمولاً اواخر ماه آگوست وقتی که روزهای گرم و رکود سينما فرا میرسند اکران میشوند: يعنی فيلمهای يک بار مصرفی که بيشتر علاقمند به ايجاد يک سرگرمی کوتاه هستند تا برجای گذاشتن تجربيات عميق.

اين فيلم توسط کارگردان لهستانی، الکساندر باخ (به عنوان نخستين کار وی)، ساخته شده است و چيزی بيشتر از يک رشته سکانسهای اکشن نيست. داستان، که روی مرز بی سر و تهی راه میرود، از طريق ديالوگهای کوتاه پيش میرود. تلاش برای شخصيت پردازیها جایی بين مضحک بودن و بی سرانجامی کم میآورد. «هيتمن: مأمور شماره ۴۷» بيشتر شبيه يک حلقه فيلم از يک مجموعه است تا يک فيلم کامل. تنها بخش کوتاهی از فيلم در کات نهایی فاقد صحنههای اکشن است. از توی فيلم میتوان يک داستان نصفه و نيمه درآورد ولی جزئيات اغلب هم مبهم و هم چرند هستند. همچنين در فيلم صحنهای وجود دارد که در آن يکی از کاراکترها از پشت تير میخورد اما ظاهراً اين تير تاثيری روی وی ندارد. شايد هم من يا فيلم سازها چيزی را فراموش کردهايم.

میتوان فيلم تمام اکشنی ساخت که بينندهها را ميخکوب کند. از نمونههای اخير اين قبيل فيلمها میتوان به «یورش»(The Raid) و «مکس ديوانه:جاده خشم»(Mad Max: The Fury Road) اشاره کرد. گرچه سکانس های اکشن با مهارت خاصی ساخته شدهاند، اما فاقد چيز خاصی هستند. فيلمهای اکشن خوب از اين جهت موفق میشوند که صحنههای تيراندازی، مبارزه و تعقيب وگريزشان همراه با تعليق هستند. شخصيتها در «هيتمن: مأمور شماره ۴۷» به قدری ضعيف پرداخته شدهاند که هرگز اهميتی به آنها نمیدهيم و بدون اين فاکتور، يک صحنه اکشن چيزی بيشتر از نمايش بدلکاری و جلوههای ويژه، بالهای از خشونت، نيست. صحنههای اکشن بايد ضربان قلب را بالا ببرند اما نبود شدت در «هيتمن: مأمور شماره ۴۷» باعث میشود که سطح آدرنالين خون در حد نرمال باقی بماند.

«هيتمن: مأمور شماره ۴۷» با يک نريشن طولانی درباره پيش زمينه شرايط جهان آغاز میشود. داستان اصلی حول شخصيت هم نام عنوان فيلم میچرخد که نقشش را روپرت فرند بازی میکند. او به همراه زن جوانی به نام کاتيا (هانا ور) برای پيدا کردن پدر در حال موت زن راهی سفر شده است. اين مرد ليتونکوی نابغه و گوشه نشين (کياران هيندز)، مرد مسئول برنامه «مامور ۴۷»، است. آنها توسط يکی از ماموران دشمن، جان اسميت (زاخاری کويينتو)، و ارتش کوچکی از مردانی که برای برنامه ۴۷ کار میکنند تعقيب میشوند.

فيلم از انواع پيچيدگیها استفاده میکند تا از قابل پيش بينی شدن پايانش جلوگيری کند. در واقع، ۲۰ دقيقه (يا بيشتر) اول کار به نوعی ادای دينی به «ترميناتور» است به طوری که ۴۷ فناناپذير مجموعهای از قتلها و خرابکاریها را انجام می دهد تا به کاتيا و جان برسد. با اين حال وقتی که انگيزه شخصيتها معلوم می شود همه چيز تغيير میکند. البته، همه چيز آن طور نيست که به نظر میرسد. اين منجر به يک عالمه تيراندازی و مبارزه میشود. هيچ يک از سکانسهای اکشن جواب نمیدهند. در عوض در هالهای از يک کشتار طولانی محو میشوند.

«هيتمن: مأمور شماره ۴۷» شباهت کمی به فيلم سال ۲۰۰۷ دارد (گرچه فيلمنامه هر دو توسط اسکيپ وودز نوشته شده است). فيلم بيشتر قرار بوده يک بازسازی باشد تا يک دنباله. فيلم قبلی به مراتب بهتر است- يکی از تاثيرگذارترين فيلمهای ساخته شده از بازیهای ويدئویی که تاکنون ساخته شده است. آن فيلم روی زمان و انرژی صرف شده برای شخصيت پردازی سرمايه گذاری کرده است نه روی يک رشته سکانس های اکشن ژنريک. جای تأسف دارد که اين فيلم در باتلاق فيلمهای ضعيف اين ژانر فرو رفته است. «هيتمن: مأمور شماره ۴۷» شايد نمره قبولی را در اکشنهای يک بار مصرف بگيرد، اما به همه توصیه میکنم بهتر است از تماشای آن خودداری کنند.

"منبع: سایت نقد فارسی"