Header Background day #19
آگاه‌سازی‌ها
پاک‌کردن همه

شبدر تك پر

6 ارسال‌
6 کاربران
34 Reactions
1,501 نمایش‌
*HoSsEiN*
(@hossein-2)
Noble Member
عضو شده: 6 سال قبل
ارسال‌: 907
شروع کننده موضوع  

اين داستان ديدگاه دوم از داستان شبدر سوخته است، پس اگه اونو نخوانيد قبلش حتما بخوانيد.

*

تیر های اتشین، پرده ی تاریک اسمان را میدرید و دود ، همچون اژدهايي سهمگین به سياهي شب چنگ مي انداخت.
بر بالاي ديوار بزرگی ايستاده و به مبارزاني كه به سختی مي جنگيدند نگاه مي كردم،‌ دود برخاسته از دالان هاي درحال سوختن، صحنه ی جنگ را تار میکرد و دید را کاهش می داد اما به طرز عجیبی اجساد رها شده در جاي جاي زمين را می دیدم.
بيشترشان را ميشناختم، دوستان و همرزمان قديميم، افرادي كه در كنارشان زندگي كردم و معنای با هم بودن را فهمیدم... اما چه ميشد كرد، چاره اي نداشتم، دير يا زود شكست مي خورديم و در این بين خيلي ها بی گناه، كشته ميشدند. ‌گاهي براي رسيدن به هدف بايد پا بر روي خيلي چيزها گذشت، گاهي براي دست یابی به ازادي، بايد تن به بردگي و مرگ عزيزان داد...
ايا كار درستي انجام دادم؟نمی دانم... فقط اميدوار بودم اشتباه نكرده باشم! هزينه هنگفتي بابت اين تصميم متحمل شدم كه شامل از دست دادن تك تك دوستان ،‌ همراهان و محل زندگيم ميشد.
آهی کشیدم و سعی کردم بیشتر به هدفم تمرکز كنم. مغول ها ديگر پيروز شده و هرگونه مقاومت در برابرشان چيزي جز مرگ به همراه نداشت. خورشاه1 هم به همين نتيجه رسيده بود. البته او تنها به خود فكر مي كرد نه مردم.
وجود قلعه ها فقط باعث ميشد مردم بيشتري بميرند چون وقتي مقاومتي نباشد كشتاري هم صورت نمي گيرد.
هر منظره که نگاه میکردم خاطره ای برایم زنده میشد ، مربي شمشیر زنی ام ،‌كسي كه به من اموخت چگونه شمشير در دست بگيرم، سرِ از تن جدا شده اش در حياط قلعه همچون گوي ميغلتيد.
لحظه ای یاد دو دوست قدیمیم در ذهنم جاری گشت. در دل ارزو داشتم فرار كرده باشند. ‌به صورت غير مستقيم به انها گفتم ممكن است قلعه سقوط كند و بايد اینجا را ترک کنند ، ضمن اينكه انها ميدانستند جنگيدن نتيجه اي نخواهد داشت پس بي شك فرار كرده بودند، ياسمين باهوش تر از اين حرفها بود كه بخواهد به سادگي تن به مردن دهد، او يكي از بهترين طراحان جنگي بود كه هيچكدام از نقشه هايش با شكست روبرو نشد، اما اگر نتوانسته باشند فرار كنند و مانده باشند چه؟ چه حرف ابلهانه اي، امكان نداشت ان دو وارد جنگ از قبل باخته ای شوند،‌ البته از اردوان بعيد نبود تصميم به جنگ و قهرمان بازي بگيرد ولي ياسمين مطمئنا جلويش را مي گرفت.
چشمانم را بستم و چهره ی مهربان و شادش را به ياد اوردم ،انها مرا خائن ميپنداشتند و اگر مرا ميديدند به قصد کشت به سمتم یورش میبردند و بعدها نقشه ترورم را طرح ريزي و اجرا مي كردند. در چنین چیزی شک نداشتم.
اهي كشيدم و چشمانم را گشودم، باد گرمی به صورتم برخورد كه موهايم را به بازي گرفت،‌ بوي دود و خون مشامم را پر كرد.
اگر ميشد، شمشير مي كشيدم و تمام مغولها را یک به یک ميكشتم، اما مي دانستم چنین چیزی عملی نیست و بهتر است در كنارشان بمانم تا شايد بتوانم مردان، ‌زنان و كودكاني كه در خانه ها مخفي ميشدند و سلاحي هم نداشتند را نجات دهم.
بار ديگر محوطه را از نظر گذراندم، زبانه های وحشی اتش همچون زنداني هايي كه قصد گريختن داشته باشند از پنجره ها به بيرون هجوم مي اوردند و خانه ها و مغازه های بیشتری را در خود میبلعیدند!
كار درستی انجام دادم ؟ این سوالی بود که ذهنم را به شکل عجیبی به خود مشغول کرده بود.
انکه درها و پل ورودي قلعه را باز كنم تا سربازان مغول وارد شوند بزرگترين خيانت به همرزمانم بود اما انها براي هدف اصليمان مي مردند، همان هدفي كه برايش سوگند ياد كرده بوديم.
‌مرد مغولي كه در كنارم ايستاده بود حرفي زد ، نگاهش كردم، داشت به جايي در ميدان اشاره مي كرد و به تير اندازها چيزهايي مي گفت، با چشمانم جايي كه نشان ميداد را پيدا كردم،‌ مردي يك افسر مغول را كشت و سپس به سمتي دويد ،‌تيراندازها شروع به پرتاب تيرهاي اتشين كردند.
اهي كشيدم و به هدف و جايي كه تيرها به آن نشست نگاهي انداختم،‌لابد يكي ديگر از ساكنان قلعه مورد هدف قرار گرفته بود.
چشمانم را ريز كردم و به فردي كه تير ها بر بدنش نشست خيره شدم ... نميشد باور كرد،‌ براي لحظه اي مات و مبهوت ماندم،‌ نمي توانستم چيزي را كه به چشم ميدیدم باور كنم، لابد خواب بود و من در رویا سیر میکردم، او انجا چه مي كرد؟
تيرها يك به يك بر بدن نحيف ياسمين مينشستند، نه ... امكان نداشت ... او انجا چه مي كرد؟ چرا فرار نكرده بود؟
خواستم كاري انجام دهم ،‌دستم بي اختيار به سمت كمر و غلاف خالي شمشرم رفت.
لعنت به من،‌ به خاطر حفظ جان فرمانده شمشيرم را تحويل داده بودم.
دوست داشتم ان مرد غولپيكر مغول را از روي ديوار به پايين پرت كنم، بدن ياسمين كه به زمين افتاد ، ديگر حتي صداي ميدان به گوشم نمي امد، دستانم افتاد و به منظره مقابل خيره شدم.
اردوان به ياسمين رسيد و او را كشان كشان به پشت چند جعبه برد، كمي از پاي ياسمين ديده ميشد، نمي دانستم بايد چه کاری انجام دهم،‌شايد اگر ميتوانستم از پله ها به پايين مي دويدم و خود را به او مي رساندم، در اغوش مي كشيدمش اما نه ... ‌اگر اينكار را مي كردم خونِ تمامِ كشته شدگان بي ثمر ميشد.
لحظه اي بعد اردوان از پشت جعبه ها بيرون امد ،‌ او برايم اهميتي نداشت، همچنان به تكه اي از بدن دختر هموطنم نگاه مي كردم، ‌احساس كردم صورتم خيس شده است، شايد مي توانستم جلوي خود را بگيرم اما چشمانم را نميتوانستم كنترل كنم، با پشت دست اشك هايم را پاك كردم و سعي كردم با فكر به گذشته خود را از زمان حال جدا كنم.
زماني كه ياسمين و اردوان قصد فرار از روستا را داشتند مخالف بودم اما مثل هميشه ياسمين با يك دندگي و لجاجت حرفش را پيش برد و من نيز به خاطر او از روستا دل كندم.
تنها به خاطر او وارد قلعه اسماعيلي ها شدم و بر خلاف خواسته ام انها از من يك ادم كش ساختند، تمام اينها به خاطر او بود.
بغض به گلويم هجوم اورد و مرا به زمان حال برگرداند، خوشبختانه باد ، دود را به سمت ما اورد و ميشد نتيجه گرفت اشك ها به دليل سوزش چشمان است، ديگر اتفاقات ميدان و صداهايش به گوشم نميرسيد.
لحظه ای احسای کردم درگیری خفیفی در نزدیکم در حال شكل گيري است ، حتی فرمانده ی مغولی حالت تهاحمی به خود گرفت.
سپس صدايي گفت : خشایار ... لعنتي...
با گيجي به سمت صدا چرخيدم.
اردوان بود،‌ با تعجب به او كه در ميان مغول ها محاصره و ميجنگيد خيره شدم، ‌او اين بالا چه كار مي كرد؟چگونه توانست خود را به بالاي ديوار برساند؟
به مسيري كه امده بود نگاهي انداختم، پله ها پر بود از جنازه ها و زخمي هايي كه ناله مي كردند.
او مي خواست مرا بكشد لبخندي بر لبم نشست، اي كاش مي توانست اينكار را انجام دهد، زماني كه ياسمين كشته شد من نيز مردم،‌منتظر بودم دوستم شمشيرش را در قلبم فرو كند،‌اگر جاي او بودم بي شك همينكار را انجام مي دادم، اما افسوس... اردوان در بين ده ها مرد مغول چه شانسي داشت؟ ديوار هاي بزرگ و دفاعي قلعه كه زماني سربازان خودي بر روي ان ميستادند و براي دفاع ، تير و سنگ به پايين پرت مي كردند اينك جايگاه سربازان زشت و متجاوز دشمن شده بود.
شمشير يكي از سربازان مچش را قطع كرد،‌ ناباورانه نگاهش كردم و او خشمگين به من چشم دوخت، ضربات شمشير ها را يكي يكي دريافت مي كرد اما نگاه سختش از من جدا نميشد. يك سرباز با ته نيزه، ضربه اي به او زد كه باعث به عقب سكندري بخورد و از لبه ی ديوار به پایین پرت گردد.
به جايي كه او پرت شده بود خيره نگاه مي كردم،‌دومين دوست و همراهم نيز كشته شد.
- او ميشناختي!
اخم هايم را در هم كردم، فرمانده مغول كه كنارم ايستاده بود حرفي ميزد، ‌به او نگاهي انداختم ، مردي بود با بدن ورزيده و هيكلي درشت که سري كوچك و پر از زخم داشت‌ ،‌ زماني كه كلاهخود بر سر مي گذاشت قيافه اش مسخره ميشد اما كسي جرات خنديدن به او را نداشت چون يكي از بزرگترين فرماندهان و يكي از خونخواران ارتش مغول بود .
فكر كرد جمله اش را نشنيده ام براي همين تكرار كرد : او ميشناختي!
به خوبي نمي توانست به زبان ما حرف بزند اما سعيش را مي كرد. جوابش را دادم : خيلي زياد!
فرمانده سري تكان داد و بدون اينكه مشخص باشد با چه كسي حرف ميزد گفت : شجاع مردي بود و قابل احترام.
جوابش را ندادم، ‌به سمت مچ دست رفتم، ‌انرا برداشتم و سپس به لبه ديوار برگشتم و به ميدان نگاه انداختم،‌مدتي بعد جنگ تمام شد،‌ افراد باقي مانده يا تسليم شدند يا كشته.
تمام اتاق ها اتش گرفته و ديگر چيزي از قلعه باقي نمانده بود.
از پله ها پايين امدم،‌ تمام مسير از خون پوشيده شده بود،‌كف پاپوشم به زمين سنگي مي چسبيد و نميگذاشت به راحتي گام بردارم.
از كناره كشته شده ها و زخمي هاو اسرا مي گذشتم و ‌نگاه پر از نفرتشان را به جان مي خريدم، يكي از انها اب دهانش را به صورتم پرتاب كرد، با استين صورتم را پاك كردم ،‌حق داشت اگر من نيز جاي او بودم همينكار را انجام مي دادم، سرم را پايين انداختم و از او گذشتم و به سمت جايي كه از اول قصد داشتم پيش رفتم.
او انجا بود.
بدن بي جان ياسمين روي زمين افتاده بود،‌در كنارش نشستم و دست بريده اردوان را روي زمين قرار دادم.
صورت عشق ديرينم پر بود از زخم و دود. ‌خون گوشه لبانش خشك شده و چشمان زيبايش بسته بود. به ارامي بدنش را به اغوش كشيدم و كمي خود را تكان دادم.
- كدام بي رحمي اين بلا را سرت اورد؟ ... چرا فرار نكردي؟
اهي كشيدم : من به خاطر تو اينكار را كردم،‌نمي خواستم غم ديدن نابودي شهرها را ببيني!
صدايم را بالا اوردم : چرا فرار نكر...
صدايم قطع شد، بغضم بي اختيار تركيد ، دستي به صورتش كشيدم : دعا كن ... كم نيارم.
لحظاتي به همان منوال گذشت،‌سپس سرش را با ارامي زمين گذاشتم ،‌شبدر نيم سوخته اي در ميان موهايش قرار داشت،‌انرا برداشتم، شبدري سه پر که تنها يك پر ان باقي مانده بود.
اهي كشيدم،‌شبدر را در جيبم گذاشتم سپس دستم را روي دست سرد ياسيمن قرار دادم، ‌مثل همان روزي كه فرار كردیم و به هم قول داديم تا اخر با هم باشيم،‌ تا زماني كه مردم ازادي را احساس كنند،‌تا زماني كه خوني در بدن داشته باشيم!
دست بريده ی اردوان را هم كنار ياسمين گذاشتم،‌دوستانم لايق يك مراسم يادبود و قبري بودند كه در ان ارام بگيرند،‌ شايد نمي توانستم برايشان مراسم بگيرم اما مي توانستم همان چيزي كه از او باقي مانده است را دفن كنم و بر روي قبرش نشاني به عنوان يادبود قرار دهم.
اهي كشدم و به به صورت زخمي ياسمين خيره شدم سپس در كنار جنازه او دراز كشيدم و به ستاره هايي كه در ميان دود ها ديده ميشد چشم دوختم.

1 خورشاه اخرين فرمانروای اسماعیلی


ا.افكاري

***
ويرايش : ممد


   
Athena, wizard girl, mahna.re13772 and 17 people reacted
نقل‌قول
sina.m
(@sina-m)
Prominent Member
عضو شده: 6 سال قبل
ارسال‌: 390
 

داستان مثل شبدر سوخته گیرا و قشنگ بود
نمیدونم از اول قصد داشتی داستان رو از 2 دید بگی یا بعدا اینکارو کردی اما در هر حال خیلی خوب شد. من داستان هایی که از چند جهت روایت میشن رو خیلی دوست دارم و برای نویسندش احترام خاصی قایل میشم. بازم آفرین
البته من کوچک تر از اونی هستم که بخوام نقدی کنم و نقد زیادی هم از دید من وارد نیست ولی چند جا علایم نگارشی بد استفاده شده بود که باعث شد دوباره جمله رو بخونم و یه جا هم کلمه اصلا رو بی جا استفاده کرده بودی
البته این ایراد ها خیلی ریز و بنی اسراییلی هست و صد البته از نظر من ایراده ممکنه نباشه در هر حال چون خودم وقتی یه داستان مینویسم از ایراد گیری خوشم میاد گفتم شاید بخوای بدونی


   
پاسخنقل‌قول
reza379
(@reza379)
عضو Admin
عضو شده: 6 سال قبل
ارسال‌: 1062
 

هیچ فردی نمی تونه انکار کنه که این داستان یه شاهکاره. کاشکی من هم مهارت تو رو داشتم. واقعا میگم. حسودیم میشه. زیاااااد.
داستان واقعا حس ها رو منتقل می کرد. من الان اینجا نیستم که نقد کنم. چون در حدی نیستم. الان بیشتر میشه گفت دارم، و دوست دارم که تحسین کنم.
واقعا حس خشایار به من منتقل شد. من به شخصه این احساس رو داشتم. واقعا توی داستانت غرق شده بودم. داستان خیلی قشنگ بود. و یه چیز خیلی جالب. اسم داستان. با توجه به این که داستان دو دیدگاهس. وقتی به اون قسمت رسیدی که شبدر رو از جیبش در آورد و جمله ای که در وصفش گفتی: شبدری که تنها یک پر از آن باقی مانده بود. واقعا بدنم شروع به گز گز کردن کرد. از هیجان. از حس افتخار. نمیدونم. واقعا نمیدونم چطور میتونم توضیح بدم و توصیفش کنم. شاید خود شما قبلا تجربش کرده باشین و بفهمین من چی میگم. اون موقع واقعا درک می کنید.
این داستان شما، واقعا یه نکته ی آموزنده ی نهفته توی خودش داره. که به نظرم کسی که این رو بفهمه انگار دنیا رو فهمیده. واقعا خیلی آموزنده و کار سازه. این که وقتی از یک زاویه دید نگاه کنی به یه قضیه ، واقعا طوری نیست که از زوایای دیگه هم دیده میشه. من خود همین داستان رو مثال میزنم. توی داستان اول، واقعا به شدت از خشایار متنفر شدم. به شدت خیلی زیاد. اما حالا که این رو خوندم، واقعا نظرم به کلی تغییر کرد. الان حس دلسوزی، و شاید به نوعی تحسین نسبت به خشایار توی ذهنم دارم. واقعا کار شجاعانه و دشوار رو این خشایار انجام داده. اگر این طور که میگه باشه، و ادامه پیدا کنه، واقعا شجاعانه ترین و قهرمانانه ترین کار رو نسبت به بقیه هم رزماش انجام داده. من نمیگم درسته کارش، اتفاقا خودم جنگ رو بیشتر می پسندم، و یکی از موافقان و عاشقان اسماعیلی ها هستم، این جنگجوها خودشون رو فدای کشور و فرهنگشون کردن، و من واقعا تحسینشون می کنم. اما اگر کاری که خشایار کرد، درست باشه، و همون طور که انتظار داشت پیش بره، به نظرم کار بهتری انجام داده. اما مرگ این تعداد افراد، و اون هم اسماعیلی، هر چند داستان، اما بازم برام سخته.
ولی ژنرال بازم میگم، کارت توپه. یعنی عالی. تحسین، تشویق، افتخار. دوست ندارم درباره ی توصیفات و چیز های دیگه بگم، چون رد خور ندارن، اما بازم در حیته ی تحسین، اون قسمتی که درباره ی زبانه کشیدن آتش از داخل خونه حرف زدی، و به زندانیان در حال فرار تشبیهش کردی، واقعا برام به حد خیلی زیادی، تعجب آور و زیبا بود.


   
wizard girl, *HoSsEiN*, ehsanihani302 and 1 people reacted
پاسخنقل‌قول
رانوس پترونا
(@petruna)
Estimable Member
عضو شده: 5 سال قبل
ارسال‌: 104
 

داستان بسیار قشنگ بود و توصیفات خیلی زیبایی داشت. دوستان تمام خوبی‌هاش رو گفتن پس من تنها ایرادی که دیدم رو بگم تا داستانتون کامل بشه.
بعضی جاها از ضمیر اشتباه استفاده کرده بودین. مثل اون جمله که:«شبدر نيم سوخته اي در ميان موهايم قرار داشت،‌» چند جا اشکالات اینچنینی وجود داشت. اگه درستش کنید عالی می‌شه.


   
6019, *HoSsEiN*, reza379 and 1 people reacted
پاسخنقل‌قول
wizard girl
(@wizard-girl)
Noble Member
عضو شده: 6 سال قبل
ارسال‌: 607
 

ژنرال ، بارها گفتم داستانت عالیه؟
اگه نگفتم الان میگمممم
عاااالیییییییییییییهههههه
حس ارو خیلی خوب منتقل میکنه
و اینکه خواننده وقتی قسمت دوم رو می خونه دیگه نمیگه خشایار خائنه
البت این نظر منه، کلا فکری رو که نسبت به خشایار داشت رو عوض میکنه
ژنرال داستانات عالین


   
*HoSsEiN*, Athena and Athena reacted
پاسخنقل‌قول
Athena
(@athena)
Estimable Member
عضو شده: 6 سال قبل
ارسال‌: 57
 

خیلیییییییییییییییییی عالی بود ....
آدم کاملا احساس میکرد که اونجاست و داره تماشا میکنه ...
توصیفات ، احساسات و فضاسازی ... همش عالی بود ...
من که به شخصه هیچ ایرادی نمیتونم بهش بگیرم . ( البته در حدی هم نیستم که بخوام چنین داستانی رو نقد کنم) ...


   
*HoSsEiN* reacted
پاسخنقل‌قول
اشتراک: