یک روز قشنگ بارانی

زن عبوس به بارانی که بر روی جنگل لاند می‌بارید نگاه می‌کرد.
- چه هوای مزخرفی!
- عزیزم اشتباه می‌کنی.
- چی؟ یک دقیقه بیا سرت رو بیرون کن می­بینی چی داره از آسمون می‌باره!
- دقيقاً.
مرد به طرف ایوان رفت، تا جایی که قطره‌های باران امان می­داد به باغ نزدیک شد و پره‌های بینیش را باز و گوش‌هایش را تیز کرد، سرش را بالا گرفت تا باد خیس را بهتر بر روی صورتش حس کند و با چشمانی نیمه‌بسته؛ در حالی که عطر آسمان سرخ فام را استشمام می‌کرد، زمزمه کرد:
- یک روز قشنگ بارانیه.
مرد به نظر صادق می‌رسید.
در این لحظه برای زن دو اصل مسلم شد: نخست این که از دست مرد واقعاً حرص می‌خورد و دوم اینکه اگر می‌شد هرگز او را ترک نمی‌کرد.