شاید. ولی این رو هم در نظر داشته باشید که طرفدارها دسته‌بندی‌های مختلفی دارن و هر گروه‌شون پیشنهادات و تغییرات مد نظر خودشون رو برای کتاب دارن. حالا چی تعیین می‌کنه که یه نویسنده به حرف کدوم گروه گوش بده؟
و اگر یک چیز واضح باشه توی این مسئله، اینه که هر گروه از تغییرات مد نظر گروه دیگه خوشش نمیاد. در نتیجه پذیرفتن هر کدوم از این تغییرات و اعمالشون، مساوی می‌شه با خشم و نارضایتی یه گروه دیگه.
این وسط، یه راه دیگه هم می‌مونه: نظر همه گروه‌ها رو همزمان قبول کنه و اجرا کنه! فکر بدی نیست، ولی اون کتاب دیگه هری پاتر نمی‌شه؛ می‌شه یه موجود کاملا جدید و – به خاطر عدم انسجام نظرات اون طرفدارها – احتمالاً عجیب‌الخلقه.
فکر کنم بهترین چیز همین باشه که یه نویسنده به نظرات لحظه‌ای و هیجانی خواننده‌ها و طرفدارهاش گوش نکنه؛ در غیر این صورت کتاب یه آش شله‌قلم‌کار سفارشی و پول‌پولکی می‌شه که مخاطب خیلی خاص داره، یعنی محدود می‌شه!
حالا مسئله خیلی خیلی مهم اینه که اگر نویسنده‌ها رو هنرمند فرض کنیم، محتوای تفکر و داستان‌هاشون به خودی خود و به صورت ناخودآگاه برآیندیه از کل تفکراتِ جامعه‌ی زمانه‌ای که اون نویسنده داره توش زندگی می‌کنه؛ هم شامل اون چیزی می‌شه که اون جامعه به عنوان آرمان و علاقه و آرزو و امیالشون می‌بینن (جهان آرمانی)، هم شامل اون چیزی می‌شه که به عنوان گذشته یا حال خودشون (جهان واقعی) می‌بینن، هردوتاش. این هم یه چشمه از قدرت‌ها و موهبت‌های نویسنده‌های خوبه دیگه