جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولانا، مولوی، رومی و خمُش از مشهورترین شاعران ایرانی پارسی‌گو است. نام کامل وی محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی بوده و در دوران حیات به القاب جلال‌الدین، خداوندگار و مولانا خداوندگار نامیده می‌شده است. در قرن‌های بعد، ظاهراً از قرن ۹، القاب مولوی، مولانا، مولوی رومی و ملای رومی برای وی به‌کار رفته است و از برخی از اشعارش تخلص او را خاموش و «خَمش» و خامُش دانسته‌اند. زبان مادری وی فارسی بوده است.